Σκεψεις για την πληροφορικη, την πολιτικη, τον ακτιβισμο, την ηλιθιοτητα του ανθρωπου.

Μαλακισμένες σκέψεις στο μετρό #1


Cover Image

Η σημερινή φιλοσοφία ζωής έχει μέσα της την έννοια της ευκαιρίας και αυτή με τη σειρά της το «τώρα». Απλό και κατανοητό σε όλους. Από σκουλήκι, σκύλο μέχρι ελέφαντα, πόσο μάλλον στον σύγχρονο άνθρωπο που γαλουχήθηκε με αυτό. Είναι πολύ έξυπνη ιδέα το να μυθοποιήσουμε και να κυνηγάμε το αέναο «τώρα». Μόνο που, όσο το κυνηγάμε, τόσο μας απομακρύνει απ' το «αύριο». Δεν πρόκειται ποτέ να δούμε το αύριο όσο είμαστε σκυμμένοι, με τα μούτρα κατεβασμένα στο «τώρα».

Έτσι λοιπόν, γαλουχημένοι να κυνηγάμε το «τώρα» μπαίνουμε σε ένα λούκι. Αλλά τι να το κάνεις. Έτσι δεν είναι η ζωή; Ένα αόρατο χέρι, πότε «των αγορών», πότε της «κοινωνίας», πότε των «όλοι». Αυτό ρυθμίζει τα πάντα, αλλά δε τα ρυθμίζει κιόλας.

Από επιστημονικής άποψης, ο άνθρωπος -ως σύστημα- έχει κάποια «κενά ασφαλείας». Το βασικότερο νομίζω πως είναι η «όρασή» του. Η οποία μειώνεται και αυξάνεται αντιστρόφως ανάλογα με την παιδεία του. Όσο λιγότερο πεπαιδευμένος, τόσο περισσότερο υλιστής, φαύλος και τυφλός γίνεται. Κυνηγάει το «τώρα» του. Θέλει να καταναλώνει, να βγαίνει, να γλεντάει· για να μη νιώθει. Για να μη νιώθει άλλο κυρίως. Κακά τα ψέματα, όλοι ξέρουμε μέσα μας αν είμαστε εντάξει με το περιβάλλον. Όχι με το δικό μας. Με το περιβάλλον σκέτο, γενικά.

Εξαιρετικά εύκολη συνθήκη για να αφιερωθεί κανείς, αποκλειστικά και μόνο, στον εαυτό του. Οι δικαιολογίες άλλωστε, πάντα περίσσευαν. Δεν υπάρχει άλλωστέ και εχθρός να κυνηγήσουμε, αφού δεν τον βλέπουμε.

Float like a butterfly, Sting like a bee ...

Όσο λοιπόν ο άνθρωπος -ως σύστημα- δεν βρίσκει «κεφάλι» σε αυτό που τον ενοχλεί, τόσο δυσκολότερα αμύνεται. Άλλωστε δεν μπορείς να χτυπήσεις κάτι που δεν βλέπεις, σωστά; Όσο πιο γρήγορα κινείται, τόσο δυσκολότερα χτυπιέται και ακόμα δυσκολότερα περιορίζεται ώστε να χτυπηθεί.

Image description

Με τα πολλά και τα λίγα κοιτάμε πάντα κάτω, δε μπορούμε να ορίσουμε ποιό είναι το πρόβλημα, δεν μπορούμε να πολεμήσουμε το πρόβλημα, δικαιολογούμαστε και ασχολούμαστε με τον φαύλο εαυτό μας.

Πρακτικά αυτός είναι και ο τρόπος για να μην υπάρχει τρόπος ζωής. Μια ατέρμονη λούπα. Ένα αμφιλεγόμενο «τώρα» και ένα ποινικοποιημένο «αυριο». Γιατί, όποιος μένει στοϊκός και υπομονετικός, είναι και λίγο μαλάκας. «Δε ξέρει να ζεί». Το νόμιμο δικαίωμα όλων να επενδύουν στο άπειρο, στην κουλτούρα, στις επόμενες γενιές είναι ποινικοποιημένο πλέον στη συνειδήση της πλειοψηφίας, η οποία με τη σειρά της, νόμιμότατα θεσπίζει και επικυρώνει την άγνοιά της καθημερινά. Είναι «νόμιμος» αυτός που όλη μέρα δουλεύει και μετά πέφτει με τη πιτζαμούλα του στο ωραιότατο -δανεικό- κρεβατάκι του και βλέπει τις αξιοζήλευτες σειρές, της πανέξυπνης-πανάκριβης τηλεόρασής του.

«Γι' αυτό δουλεύουμε ρε, για να μπορούμε να αγοράσουμε μια καλή τηλεόραση να βλέπουμε καμιά μαλακία. Λίγο μπάλα. Κάτι.»

Image description

Και γω αυτό λέω! Δουλεύουμε, κοπιάζουμε όλη μέρα, για να κερδίσουμε με τον κόπο μας, μια μαλακία στο τέλος! Τι πιο επικοδομητικό απ' αυτό δηλαδη, δε κατάλαβα; Παίζει κανα θέμα;

Μούτρα στο πάτωμα κι η κάμερα σε μένα παρακαλώ!

Μετατοπίσαμε τη βάση από μόνοι μας -αλλά με αλλουνού λούκι- από εκεί που βρίσκονταν· από την προοπτική εις το διηνεκές, στο ρηχό «τώρα» και στην ευκαιρία που φαίνεται πολύ πιο ελκυστική και χειροπιαστή.

Όλα αυτά φαίνονται παντού γύρω μας. Οι καλλιτέχες από εκκίνητες της κοινωνίας «πρέπει» να είναι διαπιστωτές του απλού - απλούστατου παρόντος αν θέλουν να υπάρχουν. Στην οικονομία που επιτηδευμένα μας κρατά συνεχώς υπόχρεους σε τρίτους και υποχρεωμένους στα «προς το ζήν». Στους επιστήμονες που μεταξύ τους αυτοαποκαλούνται αυθεντίες αντί να είναι σεμνοί, ταπεινοί και να μας υπενθυμίζουν τα πόσα λίγα γνωρίζουμε. Στις σχέσεις μεταξύ των απλών ανθρώπων, που τους είναι ευκολότερο να ειρωνευτούν παρά να εμβαθύνουν στα λεγόμενα του απέναντί τους. Στα ίδια τα δημιουργήματα των ανθρώπων, που είναι φτιαγμένα πλέον ως αναλώσιμα. Έτσι αναλώσιμοι είναι και οι φίλοι μεταξύ τους. Πετάς τον ένα πηγαίνεις στον επόμενο και «Σιγά μωρέ!».

Τίποτα στην ουσία δεν κοιτάζει το μέλλον. Όλοι έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές τις εκφράσεις «πάρε τώρα ότι μπορείς και άσε τα υπόλοιπα! Μη σε νοιάζει για τους άλλους», «Κοίτα το τώρα». Περιττό να πούμε από ποιούς εφαρμόζεται και προωθείται αυτή η «φιλοσοφία» ζωής...

Η ελευθερία δεν ανταλλάσσεται με την ευκολία.

Tags