Σκεψεις για την πληροφορικη, την πολιτικη, τον ακτιβισμο, την ηλιθιοτητα του ανθρωπου.

Εσπα-γγελματικός Προσανατολισμός τύπου Α


Cover Image

Στην Ελλάδα η επαγγελματική αποκατάσταση,ακόμα και σαν έννοια, αφορά μόνο τους σερβιτόρους και τους "baristas". Ξέχασα, και τους μανατζαρέους των καταστημάτων εστίασης, οι οποίοι, ήταν κάτι από τα δύο πριν γίνουν μανατζαραίοι.

Βλέπεις, ανοίγουν πιο εύκολα με 30χιλιάρικα μια καφετέρια παρά ένα σοβαρό software house. Το οποίο, παρεμπιμπτώντος, με 30χιλιάρικα θα ήταν επιπέδου παραρτήματος της google.

Αλλά who am i telling you ...

Πολύ φοβάμαι ότι θα έρθει εκείνη η μέρα που θα 'ναι στα τελειώματα το depression era #2 και θα ανακαλύψουμε ότι η Ελλάδα «εκείνη την περίοδο ...» έφτιαξε ... πολλές και ωραίες καφετέριες, πολύ μεγάλα και όμορφα clubs και fancy εστιατόρια. Ούτε λόγος βέβαια γιατί κάτι που απαιτεί (κατά πολύ) μικρότερα κεφάλαια αλλά περισσότερη γνώση και κατάρτηση, αφιέρωση και πραγματικό management, πραγματική πώληση και πραγματική ευθύνη.

Αλλά who am i telling you ...

Αντίθετα, ακόμα και τα υποτυπώδη software houses της Ελλάντας, έχουν δημιουργήσει μια δική τους αγορά. Δικιές τους τιμές - άλλες από αυτές του εξωτερικού - δικούς τους ηθικούς κανόνες, που αντίκεινται ακόμα και με την λογική, πόσο μάλλον με τα διεθνή πρότυπα. Εδώ, φτιάχνονται eshops με το τσουβάλι, λειτουργούν ούτε το 1/30, με fix τιμές, σαν να αγοράζεις κιλοτάκια από το πανέρι. Με όλο τον σεβασμό στο κιλοτάκι και στο πανέρι φυσικά. Μηδενικό επίπεδο υπηρεσιών από και πρός...

Η Ελλάδα βέβαια, για όσους δε το γνωρίζατε, βγάζει μυαλά και αναπτύσσεται. Βεβαίως! Μόνο που αναπτύσσεται με τους baristas και όχι με τους programmers. Με τους σερβιτόρους και όχι με τους αναλυτές συστημάτων. Με τους PRτζήδες και όχι με τους μηχανικούς τηλ/επ.

Αλλά who am i telling you ...