Σκεψεις για την πληροφορικη, την πολιτικη, τον ακτιβισμο, την ηλιθιοτητα του ανθρωπου.

Επιτέλους, Όχι άλλη ενσωμάτωση!


Cover Image

Φανταστείτε έναν κόσμο οπου ο Jimi Hendrix μαζί με τον Κιθ Ρίτσαρντς θα ζητούσαν νομιμοποίηση της κάνναβης και των ναρκωτικών, ο Χατηδάκις ζήτούσε αναγνώριση του γάμου ομοφυλοφίλων, ο Φρανκ Σινάτρα νομιμοποίηση της μαφιοζοσύνης και της μοιχείας, ο Κερτ Κομπέϊν αιτούνταν να γίνει μαέστρος στην φιλαρμονική ορχήστρα της Βιέννης, ο Τέρενς Χιλ να κάνει σαπουνόπερα και τα Μακ Ντόναλντς να απαιτούσαν εγκαθίδρυση του τσίζμπεργκερ ως πρωινού στα σχολεία, λόγω υψηλής διατροφικής αξίας ...!

Σύμφωνα με τα παραπάνω, Ο Τζακ Νίκολσον να παίζει τον υγιή, συνετό και καλοσυνάτο άνθρωπο της διπλανής πόρτας ... κάπου εκεί τα στρουμφάκια θα έκαναν προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, για ρατσιστική βία από τον Δρακουμέλ, μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και επαγγελματική έκθεση κατά των Αναρχικών, για τη κατ' εξακολούθηση σύνδεσή τους με τους Μπάτσους αυτού του πλανήτη! Φυσιολογικό θα φαινόταν δε, οι ανήλικοι Κογκολέζοι μεταλλωρύχοι να ήταν προτεινόμενοι για το τοπ λιστ πλουσίων του περιοδικού Φορμπς.

Παρατηρώ πάντα αποσβολωμένος την φρενίτιδα της νομιμοποίησης - ενσωμάτωσης του καθετί διαφορετικού, ριζοσπαστικού, που τηρεί ή τηρούσε - δυστυχώς ή ευτυχώς, τις κοινωνικές ισορροπίες.

Προφανώς και όλοι οι παραπάνω ήρωες, φανταστικοί και μη, έχουν υποφέρει και άλλοι έχουν χάσει τη ζωή τους κ.ο.κ.. Αλλά από πότε η ανατροπή συνοδεύεται από ευχάριστη ατμόσφαιρα και κουνοποκτόνα κεράκια με άρωμα λεβάντας; Από πότε οι ριζοσπάστες δεν ανέχονται/ δέχονται/ αντιπαρέρχονται ανατρεπτικά/ ρατσιστικά/ προσβλητικά σχόλια ακόμα και για το ίδιο τους το είναι;

Η αμφισβήτηση είναι εργαλείο εξεύρεσης οριζόντων, κατ’ εμέ, και όχι εύρεσης δικαιολογιών προς πάσα διεύθυνση. Εξ ού και ο λόγος που την συναντάμε συχνά στην τέχνη. Από πότε ο αμφισβητίας της συντήρησης και του συστήματος ζητάει νομιμοποίηση; Αποδοχή, το καταλαβαίνω, νομιμοποίηση, γιατί;

Ας υποθέσουμε πως τη ζητάει και εν τέλει τη λαμβάνει ή έστω κατακτά την νομιμοποίηση. Κατά πόσο υπήρξε η αμφισβήτηση όμως;

Για να μην κοροϊδευόμαστε άλλο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτός που ζητάει νομιμοποίηση για κάθε τι που είναι ή εμφανίζεται ως εναλλακτικό, διαφορετικό... ζητάει - συνειδητά ή μη- την εξουσία του εξουσιαστή του.

Με τούτα και με κείνα, βλέπω τον Πέδρο Αλμβοδόβαρ να κάθεται με τον φίλο του τον Αριστοφάνη στην Πνύκα, και να ψάχνουν να βρουν θεματικές για τις άναρχες ταινίες του για πάρα - μα πάρα - πολύ καιρό...